Bij de oriëntatie naar een elektrische auto heb ik veel informatie gezocht over oplaadpalen, laadinfrastructuur en het bereik. Nu ik inmiddels drie maanden in de Nissan Leaf rijd, blijkt opladen in de praktijk anders uit te pakken dan ik vooraf dacht.

Afstandsangst
Vanwege alle bekende verhalen over de afstandsangst, was de mogelijkheid om de elektrische auto openbaar te laden voor mij zeer belangrijk. Je wil natuurlijk niet onderweg stil komen te staan. Op allerlei plekken vond ik informatie over opladen. Volgens diverse bronnen zouden de laadpalen als paddenstoelen uit de grond schieten. Wat mij betreft gaat dat nog niet zo hard als ik had gehoopt, toch kan ik daar wel mee leven. In de praktijk kan ik namelijk prima uit de voeten met mijn eigen laadpunt naast mijn voordeur. Om alle potentiële elektrorijders over de streep te trekken mijn ervaringen op een rijtje.

Thuis laden
Het belangrijkste oplaadpunt staat bij mijn huis Ik heb het geluk een eigen oprit te hebben en de meterkast zit vlak achter de muur waar mijn auto naast staat. Nu heb ik tijdelijk een normaal 10A stopcontact geplaatst, in afwachting op de diverse aangevraagde offertes voor een 16A laadstation. Als het aan mij ligt is dat 10A stopcontact een permanente oplossing. Waarom zou ik ruim 1000 euro extra uitgeven als ik zo mijn Nissan Leaf ook voledig kan opladen? Normaal gesproken staat de timer van de Leaf aan en laadt hij op nachtstroom op. Wanneer ik hem bijna helemaal leeg rijd, zorg ik ervoor dat hij direct begint met laden als ik thuis ben. Daar heeft hij nog nooit langer dan tien uur over gedaan. Het enige voordeel van een vast laadstation is dat ik niet iedere ochtend de laadkabel in de achterbak hoef te leggen.

Standaard publieke laadpunten
Ik had verwacht de publieke laadpunten nodig te hebben, maar in de praktijk probeer ik liever zo zuinig te rijden dat ik zonder kan. Over het algemeen staan de standaard publieke laadpalen op plekken waar ik nauwelijks kom. Bovendien vind ik het risico te groot dat deze al bezet zijn en om die reden neem ik ze niet op in mijn rij-planning. Ik weet niet of er al een soort elektro-rijder-etiquette is die voorschrijft je mobiele nummer achter de vooruit te plaatsen? Wel zo handig als je nodig even moet opladen. Eén telefoontje en je kan even inpluggen. Overigens heb je aan dat soort palen ook alleen maar wat indien je voor langere tijd iets te doen hebt in de buurt van die paal. Zo heb ik mij ooit, midden in de nacht, een uur lang flink lopen vervelen om er voor 20 km energie in te krijgen om mijn eindbestemming te kunnen halen.

Publiek snelladen
Waar ik wel veel van verwacht zijn de snelladers. Op dit moment kan ik vanaf omgeving Den Haag op en neer naar zowel Utrecht als Amsterdam, zonder tussendoor te hoeven laden. Mooi, maar met meer snelladers op voor mij cruciale plaatsen kan ik opeens twee keer zover komen en hoef ik nog minder de benzine auto te pakken.

Gastgebruik
Als laatste mogelijkheid is er vaak de mogelijkheid op de plaats van bestemming te laden. Bijna niemand vindt het erg even een snoer uit het raam te hangen terwijl je bij een klant aan het werk bent. De elektrische Leaf is altijd bron van leuke gesprekken. Bij een enkele klant mag hij zelfs binnen staan en komt iedereen hem bewonderen! Op deze manier is het voor mij mogelijk de grootste afstand op een dag uit de Leaf te halen, zonder dat het extra tijd kost.

Winterkou
Een hot item met de ingevallen koude is de capaciteit van de accu. In een eerder artikel van de Leaf-redactie liet ik al weten dat ik er niets van merk. Dat is echter niet helemaal waar. Bij een blik in de Nissan YouPlus-portal blijkt dat ik vooral zuiniger ben gaan rijden! Zowel in november als deze week kwam ik bijna leeg terug uit Utrecht. Wat blijkt echter, deze week heb ik dat in 17 kWh gedaan, terwijl ik er in november nog zo’n krappe 20 kWh voor nodig had! De temperatuur heeft dus wel degelijk een invloed op de te behalen afstand, maar met wat beleid haal je nog steeds ruim 110 snelweg kilometers.