Met de LEAF naar Maastricht (moet net kunnen)

Afgelopen maandag wilde ik eindelijk eens met de Leaf naar Maastricht. Tot nu toe reden we, bij gebrek aan laadpunten naar Beek-Elsloo, om vandaaruit de laatste 10 km met de trein af te leggen. Maar sinds juni zijn er nu officieel oplaadplekken in 3 parkeergelegenheden van Q-Park.

Molenhoek-Maastricht Céramique

De afstand Molenhoek-Maastricht Céramique is 130 km. Dat moet gemeten naar mijn praktijkervaring van de afgelopen 9 maanden te doen zijn. Buiten zo’n 18° C, hoofdzakelijk droog en we hebben de tijd. Uitdaging is wel dat we met 5 volwassenen in de auto zitten, en de gevolgen voor het rijbereik zullen zeker merkbaar zijn. Plan is om gewoon te gaan rijden en ter hoogte van Beek-Elsloo definitief te beslissen om al dan niet door te rijden. Na 3 km. draaien we de A73 op om daar de volgende 120 km op te blijven. Alleen even opletten bij de nieuwe situatie ter hoogte van Tegelen. Daar zat tot voor kort een stukje versmalling in de A73, maar is nu veranderd in een splitsing van de snelweg naar Duitsland en Zuid-Limburg.

Slipstreamen

Radio aan en af en toe even de ventilatie aan voor de hoognodige frisse lucht achterin.  Het grootste deel van de rit konden we mooi achter verschillende vrachtwagens ‘meeliften’. Enerzijds kun je achter vrachtwagens lekker 85-90 rijden zonder het idee te hebben dat allerlei verkeer je als hindelijke langzaamrijder ervaart, anderzijds spaart de slipstream toch weer wat energie. De meter liep geheel volgens plan terug naar acceptabele waarden. Halverwege wisten we zeker dat we Maastricht met gemak konden halen.

Verkeerde baan

Je ontspant toch met die wetenschap en net toen ik een interessant gesprek met mijn zoon aan het voeren was merkte ik dat ik alsnog de verkeerde baan had gevolgd bij Tegelen, en nu onherroepelijk richting Duitse grens koerste. Even een lichte paniek, daarna berusting. De eerstvolgende afslag was afgezet, pech komt nooit alleen, dus besloot ik me over te geven aan TomTom die inmiddels een nieuwe route naar Maastricht berekend had. Het hele grapje kostte wel 9 km. extra, dus totaal 139 km. Hmm… De meter liep gestaag omlaag, maar de ervaring leert dat die waarden steeds betrouwbaarder worden, mits je je rijstijl niet verandert.

Genoeg is genoeg

We zouden met nog zo’n 3-4 km op de teller in de parkeergarage kunnen staan, en genoeg is genoeg (we hebben tenslotte als alternatief nog steeds ‘recht’ op gratis opslepen door Nissan, iets waar we slechts één keer in Den Haag gebruik van hebben hoeven maken). En, verdomd als het niet waar is, we redden het. Alhoewel alle bellen die gaan rinkelen als je de 12 km.-grens passeert niet echt als ontspannen ervaren kunnen worden, maar ook dat went.

Opladen bij Q-Park

Gelukkig kozen we bij binnenkomst in Maastricht nog even voor een alternatieve route want ook daar bleek de afslag die we normaal zouden nemen afgesloten. Deze onverwachte zaken zijn toch wel de grootste uitdaging met een EV. De faciliteiten van Q-Park zijn prima en de mogelijkheid om gedurende de dag even op Carwings kijken of het oplaadproces nog loopt is een onmisbare bijdrage aan een zorgeloze dag. Met de ervaring van de heenreis in gedachten (inclusief de extra 9 km. die we nu niet hoefden af te leggen) leek de terugreis een eitje. Toch werd die veel spannender dan gedacht.

Terugreis spannender dan gedacht

Het had eind van de dag nog even flink geregend, wij waren het stuk naar de auto lopen goed nat geworden en met z’n vijven in de Leaf geeft dat toch wel veel vocht in de auto. Gevolg: de ventilatie moest continu aan (op de heenweg kon die de helft van de tijd uit) en ook de airco moest een aantal keer bijspringen om de ramen te ontwasemen. Tevens kon ik geen vrachtwagen vinden om achter te gaan ‘hangen’ en dan ge je toch ongemerkt stukken snelweg iets sneller rijden, hoewel ik de 90 nooit gepasseerd ben. Halverwege moest ik constateren dat we het op deze manier niet gingen halen, dus samen met mij zoon de ventilatie tot minimum beperken en snelheid omlaag.

Bereikkriebels

De laatste 15 km. werd het me toch te heet onder de voeten, dus toch maar op zoek naar een paal. Cuijk, van de Valk, moest net te doen zijn maar ik kreeg opeens de bereikkriebels en besloot bij Gennep er al af te gaan. Dat de rit naar de paal nog meer kilometers zouden zijn dan gewoon ‘plan A’ naar Cuijk aanhouden besef je pas als het te laat is. Voor de zekerheid de laatste km’s op de vluchtstrook met alarmlichten aan was, achteraf bezien, misschien te pessimistisch, maar als je ineens de bereikkriebels krijgt kun je niet meer koel berekenend zijn. Drie kwartier (nu op save spelen) en een versnapering bij een lokale drankgelegenheid  later (en je leest nog eens een krant en blad die je normaal nooit onder ogen komt, temeer omdat het gebrek aan haar een bezoek aan een kapper ook niet meer gerechtvaardigd) zijn we weer op weg naar huis.

Een geslaagde dag

Ondanks dit wat teleurstellende einde toch een geslaagde dag. We hebben de auto nog nooit in ‘turtle-mode’ gehad en weet nog steeds niet tot hoever je je geluk kunt rekken. Misschien ben ik daar net iets te weinig avontuurlijk voor aangelegd. We hebben veel plezier van elektrisch rijden, het gevoel dat je zonder gebruik van fossiele brandstoffen langs ‘s herens wegen rijdt doet alle ongemakken snel vergeten. Volgende week gaan we naar Brussel, daar barst het van de snelladers. En dankzij ANWB-Breda en Total in Antwerpen kunnen we daar in één rit naartoe. Wellicht volgt daarna nog een verslag over opladen in België.

All’s well that ends well, zoals de engelsen zo treffend zeggen.